Πριν χτυπήσει το κουδούνι

Σε λίγες ημέρες οι σχολικές αυλές θα γεμίσουν ξανά.

Οι σχολικές τσάντες θα ξαναμπούν στους ώμους, τα καινούργια τετράδια θα ανοίξουν, μολύβια και γόμες θα τακτοποιηθούν στις κασετίνες, τα προγράμματα θα βρουν τη θέση τους στα ψυγεία των σπιτιών και το πρωινό ξυπνητήρι θα αρχίσει και πάλι να χτυπά λίγο νωρίτερα.

Για κάποια παιδιά η επιστροφή στο σχολείο θα είναι χαρά.

Για άλλα είναι αγωνία.

Για κάποια είναι η συνάντηση με τους φίλους που τους έλειψαν όλο το καλοκαίρι.

Και για κάποια άλλα είναι η πρώτη ημέρα σε ένα καινούργιο σχολείο, σε μια καινούργια τάξη, ανάμεσα σε πρόσωπα που ακόμη δεν γνωρίζουν.

Όμως, πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, υπάρχει κάτι σημαντικότερο από τα βιβλία που πρέπει να αγοράσουμε και το πρόγραμμα που πρέπει να οργανώσουμε.

Υπάρχει ένα παιδί που πρέπει να προετοιμάσουμε.

Όχι μόνο για να γίνει καλός μαθητής.

Αλλά για να γίνει ένας άνθρωπος που ξέρει να στέκεται σωστά απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους.

Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη προετοιμασία της νέας σχολικής χρονιάς.

Η νέα χρονιά δεν χρειάζεται μεγάλες υποσχέσεις

Συχνά, όταν ξεκινά μια καινούργια σχολική χρονιά, ακούμε παιδιά και γονείς να λένε:

«Φέτος θα διαβάζω περισσότερο.»

«Φέτος δεν θα αφήνω τίποτα για τελευταία στιγμή.»

«Φέτος θα είμαι πιο οργανωμένος.»

Οι προθέσεις είναι όμορφες.

Αυτό όμως που πραγματικά αλλάζει έναν άνθρωπο δεν είναι οι μεγάλες αποφάσεις μιας ημέρας.

Είναι οι μικρές πράξεις που επαναλαμβάνει κάθε ημέρα.

Να ετοιμάζω την τσάντα μου από το βράδυ.

Να γνωρίζω τι έχω την επόμενη ημέρα.

Να ολοκληρώνω πρώτα τις υποχρεώσεις μου και μετά να ασχολούμαι με ό,τι με διασκεδάζει.

Να μη χρειάζεται κάθε φορά η μαμά ή ο μπαμπάς να μου θυμίσει τι πρέπει να κάνω.

Να μαθαίνω, λίγο λίγο, να αναλαμβάνω την ευθύνη μου.

Αυτό λέγεται αυτονομία.

Και είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε σε ένα παιδί.

Γιατί το παιδί που μαθαίνει σήμερα να οργανώνει την τσάντα του, αύριο θα μάθει να οργανώνει τον χρόνο του, τις υποχρεώσεις του, τις επιλογές του και τελικά τη ζωή του.

Να υπάρχει χρόνος για όλα

Η καθημερινότητα ενός παιδιού σήμερα είναι απαιτητική.

Σχολείο.

Μελέτη.

Αγγλικά.

Αθλητισμός.

Μουσική.

Δραστηριότητες.

Φίλοι.

Οικογένεια.

Ξεκούραση.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πρέπει να υπάρχει και χρόνος για να είναι απλώς… παιδί.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να γεμίσουμε κάθε κενό λεπτό της ημέρας.

Το ζητούμενο είναι να μάθουμε στα παιδιά να διαχειρίζονται σωστά τον χρόνο τους.

Ένα απλό εβδομαδιαίο πρόγραμμα μπορεί να κάνει θαύματα.

Πότε διαβάζω;

Πότε έχω Αγγλικά;

Πότε έχω προπόνηση;

Πότε ξεκουράζομαι;

Πότε έχω χρόνο να παίξω;

Όταν ένα παιδί γνωρίζει τι ακολουθεί, αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια.

Δεν κυνηγά συνεχώς τον χρόνο.

Μαθαίνει να τον χρησιμοποιεί.

Και εδώ χρειάζεται μια σημαντική ισορροπία.

Ούτε οι γονείς πρέπει να γίνουν οι μόνιμοι «διαχειριστές» της ζωής του παιδιού, ούτε όμως ένα παιδί Δημοτικού μπορεί ξαφνικά να αναλάβει μόνο του όλες τις ευθύνες.

Στην αρχή οργανώνουμε μαζί.

Σιγά σιγά απομακρυνόμαστε.

Μέχρι κάποια στιγμή το παιδί να μπορεί να πει:

«Ξέρω τι έχω να κάνω.»

Αυτή η φράση είναι μια μικρή κατάκτηση ανεξαρτησίας.

Και κάπου εδώ πρέπει να μιλήσουμε για τις οθόνες

Υπάρχει όμως ένα κομμάτι της σημερινής καθημερινότητας που δεν μπορούμε πια να αφήνουμε έξω από αυτή τη συζήτηση.

Το κινητό.

Το tablet.

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Τα βίντεο.

Τα social media.

Οι οθόνες είναι πλέον μέσα στη ζωή μας και δεν έχει νόημα να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν.

Το καλοκαίρι, μάλιστα, είναι φυσιολογικό σε πολλά σπίτια τα όρια να χαλαρώνουν λίγο.

Το πρόγραμμα αλλάζει, οι ώρες ύπνου μετακινούνται, υπάρχει περισσότερος ελεύθερος χρόνος και ένα παιδί μπορεί να περάσει περισσότερη ώρα με ένα κινητό ή ένα tablet στα χέρια.

Όμως μαζί με την επιστροφή στο σχολείο χρειάζεται να επιστρέψει και το μέτρο.

Και αυτή η μετάβαση δεν πρέπει να γίνει απότομα με φωνές, απειλές και τιμωρίες.

Πρέπει να γίνει με συζήτηση και ξεκάθαρους κανόνες.

Το παιδί χρειάζεται να μάθει ότι η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο.

Δεν είναι ολόκληρη η ζωή του.

Υπάρχει ώρα για το κινητό.

Υπάρχει όμως και ώρα για το διάβασμα.

Ώρα για την προπόνηση.

Ώρα για παιχνίδι έξω.

Ώρα για συζήτηση με την οικογένεια.

Ώρα για φίλους.

Ώρα για ξεκούραση.

Και, ναι, υπάρχει και ώρα που το κινητό πρέπει απλώς να μείνει στην άκρη.

Γιατί δεν είναι πραγματική ξεκούραση όταν ένα παιδί περνά συνεχώς από τη μία οθόνη στην άλλη.

Και δεν είναι πραγματική επικοινωνία όταν τέσσερις άνθρωποι κάθονται στο ίδιο τραπέζι και ο καθένας κοιτάζει τη δική του οθόνη.

Ίσως, λοιπόν, η αρχή της σχολικής χρονιάς να είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για κάθε οικογένεια να συμφωνήσει ξανά κάποια απλά πράγματα.

Όταν διαβάζουμε, το κινητό δεν βρίσκεται δίπλα μας.

Όταν τρώμε μαζί, οι οθόνες μπορούν να περιμένουν.

Όταν έρχεται η ώρα του ύπνου, το παιδί χρειάζεται να μάθει να αποσυνδέεται από όλη αυτή τη συνεχή πληροφορία.

Και φυσικά, όταν έχουμε απέναντί μας έναν άνθρωπο που μας μιλά, τον κοιτάζουμε.

Ακούμε.

Απαντάμε.

Είμαστε πραγματικά εκεί.

Γιατί η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας ίσως δεν είναι να μάθουμε στα παιδιά πώς να χρησιμοποιούν την τεχνολογία.

Αυτό το μαθαίνουν πολλές φορές γρηγορότερα από εμάς.

Η πραγματική πρόκληση είναι να τους μάθουμε πότε να την αφήνουν στην άκρη.

Και τα social media χρειάζονται εκπαίδευση

Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, μπαίνει στη ζωή τους και ένας ακόμη κόσμος.

Ο ψηφιακός.

Και εκεί τα πράγματα που λέμε για τον σεβασμό στο σχολείο πρέπει να ισχύουν ακριβώς το ίδιο.

Δεν γράφω σε μια οθόνη κάτι που δεν θα είχα το θάρρος να πω στον άλλον κοιτώντας τον στα μάτια.

Δεν συμμετέχω σε κοροϊδίες.

Δεν διαδίδω φωτογραφίες ή προσωπικές στιγμές άλλων παιδιών.

Δεν μετράω την αξία μου με likes, followers και σχόλια.

Δεν πιστεύω ότι η ζωή όλων των άλλων είναι τέλεια επειδή έτσι φαίνεται σε μια φωτογραφία.

Και αν κάτι στο διαδίκτυο με φοβίσει, με προσβάλει ή με κάνει να αισθανθώ άβολα, μιλάω.

Στον γονιό μου.

Στον δάσκαλό μου.

Σε έναν ενήλικα που εμπιστεύομαι.

Τα παιδιά μας πρέπει να γνωρίζουν ότι ο ψηφιακός κόσμος δεν είναι ένας χώρος χωρίς κανόνες.

Ο σεβασμός δεν σταματά όταν ανοίγουμε μια οθόνη.

Η ευγένεια δεν σταματά όταν γράφουμε ένα σχόλιο.

Η ευθύνη δεν σταματά επειδή βρισκόμαστε πίσω από ένα username.

Και εδώ οι γονείς, αλλά και όλοι οι ενήλικες που έχουν ουσιαστικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού, έχουμε μία ακόμη μεγάλη ευθύνη.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από ένα παιδί να αφήσει κάτω το κινητό, ενώ εμείς δεν σηκώνουμε τα μάτια από το δικό μας.

Τα παιδιά ακούν αυτά που τους λέμε.

Αλλά κυρίως αντιγράφουν αυτά που βλέπουν.

Αν θέλουμε λοιπόν να τους διδάξουμε μέτρο, χρειάζεται κάποιες φορές να το δείξουμε πρώτοι.

Το σχολείο δεν είναι μόνο μαθήματα

Υπάρχει κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε μέσα στην αγωνία μας για βαθμούς, εργασίες και επιδόσεις.

Το σχολείο είναι ίσως το πρώτο μεγάλο κοινωνικό εργαστήριο της ζωής ενός παιδιού.

Εκεί θα μάθει να συνεργάζεται.

Να περιμένει τη σειρά του.

Να ακούει.

Να διαφωνεί.

Να μοιράζεται.

Να χάνει.

Να κερδίζει.

Να ζητά συγγνώμη.

Να συγχωρεί.

Να συναντά ανθρώπους που δεν του μοιάζουν.

Και να ανακαλύπτει ότι μπορεί να συνυπάρχει μαζί τους.

Γι’ αυτό και πριν αρχίσει η σχολική χρονιά αξίζει να μιλήσουμε στα παιδιά μας όχι μόνο για το πόσο πρέπει να διαβάζουν, αλλά και για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται.

Ο σεβασμός δεν είναι απλώς μια λέξη.

Είναι να μην κοροϊδεύω έναν συμμαθητή μου.

Είναι να μην προσπαθώ να γελάσει όλη η τάξη εις βάρος κάποιου άλλου.

Είναι να μην αποκλείω ένα παιδί από το παιχνίδι επειδή είναι διαφορετικό.

Είναι να μπορώ να πω «έκανα λάθος».

Είναι να μπορώ να βοηθήσω χωρίς να περιμένω ανταμοιβή.

Είναι να καταλαβαίνω ότι η δύναμή μου δεν φαίνεται όταν μπορώ να πληγώσω κάποιον.

Φαίνεται όταν μπορώ να το κάνω και επιλέγω να μην το κάνω.

Αυτή είναι πραγματική δύναμη.

Και αν στην τάξη έρθει ένα καινούργιο παιδί;

Ας φανταστούμε για λίγο ένα παιδί που περνά για πρώτη φορά την πόρτα ενός καινούργιου σχολείου.

Δεν γνωρίζει κανέναν.

Δεν ξέρει πού θα καθίσει.

Δεν ξέρει ποια παιδιά κάνουν παρέα μεταξύ τους.

Δεν γνωρίζει ακόμη τους κανόνες της τάξης.

Ίσως έχει αλλάξει σπίτι.

Ίσως έχει αλλάξει πόλη.

Ίσως ήρθε από άλλη χώρα.

Ίσως απλώς φοβάται.

Τι όμορφο μάθημα θα ήταν να πούμε στο δικό μας παιδί:

«Αν δεις κάποιον μόνο του, πήγαινε εσύ πρώτος.»

Ρώτησέ τον πώς τον λένε.

Δείξε του πού είναι η τάξη.

Κάλεσέ τον στο παιχνίδι.

Κάθισε για λίγο δίπλα του.

Μια τόσο μικρή κίνηση για ένα παιδί μπορεί να γίνει τεράστια ανάμνηση για ένα άλλο.

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι δεν χρειάζεται να είναι φίλοι με όλους.

Χρειάζεται όμως να σέβονται όλους.

Και ποτέ δεν ξέρουμε πόση δύναμη μπορεί να κρύβεται μέσα σε ένα απλό:

«Έλα μαζί μας.»

Αν δω κάτι άδικο, δεν κοιτάζω αλλού

Υπάρχει όμως και μια ακόμη σημαντική συζήτηση που πρέπει να γίνεται στα σπίτια μας.

Τι κάνω όταν βλέπω ένα άλλο παιδί να δέχεται κοροϊδία, απόρριψη ή εκφοβισμό;

Δεν ζητάμε από τα παιδιά να γίνουν ήρωες.

Τους μαθαίνουμε όμως να μη γίνονται σιωπηλοί θεατές.

Μπορώ να μη γελάσω.

Μπορώ να απομακρυνθώ από την ομάδα που κοροϊδεύει.

Μπορώ να σταθώ δίπλα στο παιδί που έμεινε μόνο.

Μπορώ να ενημερώσω τον δάσκαλο.

Μπορώ να το πω στους γονείς μου.

Και ακριβώς το ίδιο ισχύει όταν αυτό συμβαίνει μέσα από μια οθόνη.

Ένα προσβλητικό μήνυμα, μια ομαδική κοροϊδία, μια φωτογραφία που διακινείται για να γελάσουν οι υπόλοιποι δεν γίνεται λιγότερο επώδυνη επειδή συνέβη διαδικτυακά.

Το να ζητήσεις βοήθεια δεν είναι αδυναμία.

Και το να υπερασπιστείς το σωστό δεν σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις βία.

Ως προπονητής καράτε, αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που προσπαθώ να διδάσκω στα παιδιά.

Το καράτε δεν μαθαίνει σε ένα παιδί να επιβάλλεται.

Του μαθαίνει να ελέγχει τον εαυτό του.

Δεν του δίνει δύναμη για να φοβούνται οι άλλοι.

Του δίνει αυτοπεποίθηση ώστε να μη χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.

Ο δάσκαλος δεν είναι απέναντι από το παιδί

Άλλο ένα μεγάλο μάθημα της σχολικής ζωής είναι η σχέση με τον εκπαιδευτικό.

Πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά να καταλάβουν ότι ο δάσκαλος ή ο καθηγητής τους δεν είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί τους.

Είναι εκεί για να τα βοηθήσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν στιγμές διαφωνίας, παρεξήγησης ή απογοήτευσης.

Σημαίνει όμως ότι το παιδί πρέπει να μάθει να επικοινωνεί.

Να ρωτά όταν δεν κατάλαβε.

Να μπορεί να πει ότι δυσκολεύεται.

Να ζητά βοήθεια.

Να δέχεται μια παρατήρηση χωρίς να αισθάνεται ότι απορρίπτεται ολόκληρη η προσωπικότητά του.

Ένα λάθος σε μια άσκηση είναι ένα λάθος σε μια άσκηση.

Δεν σημαίνει:

«Δεν είμαι καλός.»

Όπως και μια παρατήρηση για τη συμπεριφορά δεν σημαίνει:

«Δεν με αγαπούν.»

Τα παιδιά που μαθαίνουν να ξεχωρίζουν την πράξη από την αξία τους μεγαλώνουν με πολύ πιο γερή αυτοεκτίμηση.

Και ο γονιός;

Ο γονιός έχει ίσως τον δυσκολότερο ρόλο από όλους.

Να βρίσκεται κοντά, χωρίς να πνίγει.

Να βοηθά, χωρίς να κάνει τα πάντα.

Να ενδιαφέρεται, χωρίς να ανακρίνει.

Να θέλει το παιδί του να προοδεύσει, χωρίς να του δημιουργεί την αίσθηση ότι η αγάπη του εξαρτάται από τους βαθμούς.

Το παιδί χρειάζεται να ακούσει:

«Πώς πέρασες σήμερα;»

πολύ περισσότερο από:

«Τι βαθμό πήρες;»

Χρειάζεται να ακούσει:

«Υπήρξε κάτι που σε δυσκόλεψε;»

«Με ποιον έπαιξες;»

«Βοήθησες κάποιον;»

«Έγινε κάτι που σε στενοχώρησε;»

«Έμαθες κάτι καινούργιο;»

Γιατί έτσι του δείχνουμε ότι μας ενδιαφέρει ολόκληρη η ημέρα του και όχι μόνο η επίδοσή του.

Και ίσως μία από τις πιο σημαντικές φράσεις που μπορεί να ακούσει ένα παιδί από τον γονιό του είναι:

«Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος. Χρειάζεται να προσπαθείς.»

Το λάθος δεν είναι αποτυχία

Η νέα σχολική χρονιά δεν θα είναι τέλεια.

Θα υπάρξουν ξεχασμένα βιβλία.

Κακοί βαθμοί.

Παρεξηγήσεις.

Μέρες που ένα παιδί δεν θα έχει διάθεση.

Μέρες που θα κουραστεί.

Μέρες που θα απογοητευτεί.

Αυτό είναι μέρος της διαδικασίας.

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε ως ενήλικες είναι να προσπαθήσουμε να αφαιρέσουμε κάθε δυσκολία από τον δρόμο ενός παιδιού.

Γιατί τότε του στερούμε την ευκαιρία να ανακαλύψει ότι μπορεί να την ξεπεράσει.

Στο καράτε, ένα παιδί δεν μαθαίνει μία τεχνική την πρώτη φορά.

Την προσπαθεί.

Κάνει λάθος.

Διορθώνεται.

Την επαναλαμβάνει.

Ξανακάνει λάθος.

Ξαναπροσπαθεί.

Και κάποια στιγμή τα καταφέρνει.

Αυτό ακριβώς είναι και η ζωή.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να μεγαλώνουμε παιδιά που δεν πέφτουν ποτέ.

Χρειάζεται να μεγαλώνουμε παιδιά που ξέρουν πώς να σηκώνονται.

Η πειθαρχία δεν είναι τιμωρία

Η λέξη «πειθαρχία» πολλές φορές παρεξηγείται.

Για εμένα, όμως, πειθαρχία δεν είναι ο φόβος.

Δεν είναι η αυστηρότητα.

Δεν είναι να κάνεις κάτι επειδή κάποιος σε απειλεί.

Πειθαρχία είναι να μπορώ να κάνω αυτό που πρέπει, ακόμη κι όταν δεν έχω διάθεση.

Να τελειώσω τη μελέτη μου.

Να ετοιμάσω τα πράγματά μου.

Να πάω στην προπόνησή μου.

Να κρατήσω μια υπόσχεση.

Να σταματήσω το παιχνίδι όταν ξέρω ότι έχει έρθει η ώρα της υποχρέωσης.

Και, στην εποχή μας, πειθαρχία είναι και κάτι ακόμη:

Να μπορώ να κλείσω μια οθόνη όταν ξέρω ότι ήρθε η ώρα να κάνω κάτι άλλο.

Αυτό ίσως ακούγεται μικρό.

Δεν είναι.

Γιατί η αυτοπειθαρχία καλλιεργείται ακριβώς μέσα από τέτοιες καθημερινές επιλογές.

Και αυτή είναι μια ικανότητα που δεν βοηθά απλώς ένα παιδί να γίνει καλύτερος μαθητής.

Το βοηθά να γίνει πιο δυνατός ενήλικας.

Το καράτε συνεχίζεται και έξω από το dojo

Πολλές φορές λέω στα παιδιά ότι το καράτε δεν τελειώνει όταν βγαίνουν από την αίθουσα.

Αν μέσα στην προπόνηση υποκλίνεσαι με σεβασμό, αλλά στο σχολείο κοροϊδεύεις τον συμμαθητή σου, τότε δεν έχεις καταλάβει ακόμη το μάθημα.

Αν μπορείς να εκτελέσεις μια δύσκολη τεχνική, αλλά δεν μπορείς να ελέγξεις τον θυμό σου, έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας.

Αν κερδίζεις μετάλλια, αλλά δεν ξέρεις να βοηθήσεις ένα παιδί που δυσκολεύεται, τότε η πραγματική εκπαίδευση δεν έχει ολοκληρωθεί.

Και αν δείχνεις σεβασμό μέσα στο dojo, αλλά πίσω από μια οθόνη προσβάλλεις ή ειρωνεύεσαι κάποιον, πάλι δεν έχεις κατανοήσει την ουσία.

Γιατί ένας δάσκαλος καράτε δεν διδάσκει μόνο γροθιές, λακτίσματα και kata.

Διδάσκει στάση.

Στάση σώματος.

Στάση σκέψης.

Στάση ζωής.

Και προσωπικά, η μεγαλύτερη επιτυχία για εμένα δεν είναι μόνο να δω ένα παιδί να ανεβαίνει στο βάθρο.

Είναι να ακούσω έναν γονιό να μου πει:

«Έχει αλλάξει.»

«Έχει γίνει πιο υπεύθυνος.»

«Έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση.»

«Οργανώνεται καλύτερα.»

«Σέβεται περισσότερο.»

«Δεν φοβάται όπως παλιά.»

Εκεί βρίσκεται για μένα η πραγματική αξία της εκπαίδευσης.

Πριν λοιπόν χτυπήσει το κουδούνι…

Ας μην αγοράσουμε μόνο τετράδια.

Ας δώσουμε στα παιδιά μας και μερικά «εφόδια» που δεν μπαίνουν μέσα στη σχολική τσάντα.

Να μπουν στο σχολείο με σεβασμό.

Με ευγένεια.

Με ενσυναίσθηση.

Με αυτοπεποίθηση.

Με πειθαρχία.

Με διάθεση να προσπαθήσουν.

Να ξέρουν ότι δεν χρειάζεται να είναι οι καλύτεροι σε όλα.

Να γίνουν όμως κάθε ημέρα λίγο καλύτεροι από τον εαυτό που ήταν χθες.

Να μάθουν να οργανώνουν τον χρόνο τους, αλλά και να απολαμβάνουν την παιδική τους ηλικία.

Να μάθουν να χρησιμοποιούν την τεχνολογία, χωρίς να επιτρέπουν στην τεχνολογία να χρησιμοποιεί τον χρόνο τους.

Να μάθουν ότι υπάρχει μια ολόκληρη ζωή έξω από μια οθόνη.

Ένα πρόσωπο που αξίζει να κοιτάξεις.

Μια συζήτηση που αξίζει να ακούσεις.

Ένας φίλος που μπορεί να σε χρειάζεται.

Ένα σώμα που χρειάζεται να κινηθεί.

Ένας κόσμος που χρειάζεται να τον ζήσεις πραγματικά και όχι μόνο να τον παρακολουθείς μέσα από ένα κινητό.

Να μάθουν να διεκδικούν, αλλά χωρίς να πατούν πάνω στους άλλους.

Να μάθουν να προστατεύουν τον εαυτό τους, αλλά και να βλέπουν εκείνον που χρειάζεται βοήθεια.

Να μάθουν να κερδίζουν χωρίς αλαζονεία και να χάνουν χωρίς να καταρρέουν.

Και πάνω απ’ όλα, να γνωρίζουν ότι πίσω τους υπάρχουν άνθρωποι που τα αγαπούν, τα στηρίζουν και τα καθοδηγούν.

Γονείς.

Εκπαιδευτικοί.

Προπονητές.

Άνθρωποι που μπορεί να έχουν διαφορετικούς ρόλους, αλλά έναν κοινό σκοπό:

να βοηθήσουν ένα παιδί να μεγαλώσει σωστά.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα από όλα.

Δεν προετοιμάζουμε τα παιδιά μόνο για την επόμενη τάξη.

Τα προετοιμάζουμε για τη ζωή.

Και πριν χτυπήσει λοιπόν το πρώτο κουδούνι, ας τους θυμίσουμε κάτι απλό:

Να μπαίνουν κάθε πρωί στο σχολείο όχι μόνο με την τσάντα γεμάτη βιβλία…

αλλά με τον νου έτοιμο να μάθει,

το σώμα έτοιμο να προσπαθήσει

και την ψυχή έτοιμη να σεβαστεί.

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά.

Με υγεία, δύναμη, όμορφες φιλίες, προσπάθεια και πολλά μικρά βήματα προς τον άνθρωπο που μπορούν να γίνουν.

Τριαντάφυλλος Βασίλης 

Προπονητής Καράτε αναγνωρισμένος από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και την Παγκόσμια Ομοσπονδία Καράτε (W.K.F), Προπονητής Ειδικής Αγωγής με ειδίκευση στα παιδιά.